Zwangerschap in Barcelona

Kinderen krijgen op zichzelf is al een groot avontuur, maar kinderen krijgen in het buitenland nog groter. Afgezien van alle veranderingen van je lichaam, zal je ook maandelijks bij de gynaecoloog langs moeten en hoe werkt dat dan allemaal hier? In Spanje gaat iedere vrouw jaarlijks naar de gynaecoloog voor een uitgebreid onderzoek, iets dat in Nederland pas vanaf je veertigste normaal is. Als je eenmaal zwanger bent, zal je dus eerst op zoek moeten gaan naar een gynaecoloog of gynaecologisch centrum waar jij je op je gemak voelt. Vanaf de derde maand zal je maandelijks langs gaan voor een echo (de derde en vierde maand zal dit nog via een inwendig onderzoek gebeuren, daarna uitwendig op je buik). Echo’s zijn geheel ongevaarlijk voor de ongeboren baby, dus geniet ervan dat je al in zo’n vroeg stadium je kindje in je buik kan zien groeien. In elk trimester van de zwangerschap wordt er eenmalig bloed afgenomen om je op van alles en nog wat te controleren: zwangerschap’s suikerziekte, tekort aan vitaminen of mineralen, ontstekingen, HIV, toxoplasmose, etc.

Copyright © 2009 jsprhrmsn.photography

Als je ouder bent dan 34 jaar, dan zal er ook een triple screening gedaan worden om via een prik in de baarmoeder te controleren of je kindje mogelijkerwijs het down syndroom zou kunnen hebben. Ben je jonger, dan zal er alleen een bloedproef gedaan worden, welke je een inschatting zal geven van het risico dat je loopt toch een kindje met een down syndroom te krijgen. Als je buiten de risicogroep valt, zullen ze geen verder onderzoek verrichten, tenzij jij dat zelf wel graag wilt. Vanaf de vierde maand kan de gynaecoloog meestal zien welk geslacht je kindje heeft en als je niet nadrukkelijk kenbaar maakt dit niet te willen weten, dan zal het je plompverloren verteld worden. In dit opzicht is Spanje heel anders dan Nederland: hier vertelt iedereen het zo gauw je weet dat je zwanger bent en weet bijna iedereen in de vierde maand al de sex en de naam, welke ook aan iedereen al mede gedeeld zal worden. Zo konden wij na 3,5 maand al heel trots aan iedereen vertellen dat ik zwanger was van een jongetje: Tomàs! Je zal zien dat je nederlandse familie en vrienden hier vreemd en soms zelfs wat negatief tegenover zullen staan. Dan is er toch niets spannend meer aan, als je de sex en de naam al weet?? In het laatste trimester zal je vanaf week 38/39 om de twee weken op controle gaan. Een echo is dan vaak al niet meer mogelijk omdat je kindje al te ver is ingedaald, maar daarvoor in de plaats zal je twee banden op je buik geplaatst krijgen gedurende een half uurtje om eventuele (voor-)ween te meten en de hartslag van je kindje te volgen.

De bevalling

Een spannend gebeuren

En dan het grootste punt van verschil met Nederland: de ziekenhuis bevalling. Mijn mening blijft dat iedere vrouw dit voor zichzelf het beste kan inschatten en er dus geen goed of slecht is, hoewel de nederlandse vroedvrouwen dit wel zullen beweren. Terwijl in Nederland 90% van de vrouwen heerlijk thuis op bed ligt te gillen van de pijn voor die mooie natuurlijke bevalling, waardoor ze daarna zoveel meer van hun kindje zullen houden (omdat ze ervoor geleden hebben als een echte vrouw), wordt de vrouw in Spanje standaard opgenomen in het ziekenhuis zo gauw er enige ontsluiting is. Hier wordt er direct een band op je buik geplaatst om de hartslag van je kindje in de gaten te houden en jouw weeën te meten. Als alles goed gaat, dan laten ze de natuur gewoon zijn beloop gaan, totdat de weeën te pijnlijk worden. Op dit moment is het een standaard procedure om de vrouw dan een ruggenprik toe te dienen, maar uiteraard kan je hier vanaf zien. Zelf heb ik de ervaring van de ruggenprik en ik vond het Hemel op Aarde! De prik doet geen pijn (omdat ze je voor verdoven), is geheel onschadelijk voor het ongeboren kindje en zorgt ervoor dat je helemaal bij blijft en zelfs je benen nog enigszins kunt bewegen. Het is een dermate lokale verdoving, dat je alles nog wel voelt, alleen geen pijn meer. Zo kon ik dus precies voelen als ze aan mijn buik zaten, maar de persweeën zelf niet meer. De vroedvrouw zal je precies vertellen wanneer je een wee hebt en wanneer en hoe je dan moet persen. Belangrijk is, dat je de bevalling dus wel gewoon bewust meemaakt.

In het geval dat het kindje verkeerd ligt, de navelstreng om het nekje zit, klem zit of zijn of haar hartslag te laag wordt tijdens het persen (zodat dit gevaarlijk is voor het kindje), dan zullen ze voorstellen om een keizersnee te doen. Ook deze ervaring heb ik en heb ik persoonlijk als zeer plezierig ervaren. Binnen 10 minuten was ons zoontje geboren en een half uurtje later lagen we samen bij te komen van deze bijzondere ervaring. Het herstel na een keizersnee is anders dan van een natuurlijke bevalling: de eerste twee dagen zal je je haast niet kunnen bewegen door de operatie van je buik, maar daarna herstel je je heel snel. Gedurende de eerste drie weken kost opstaan en lopen wat moeite omdat je buikspieren helemaal verslapt zijn, maar met behulp van een buikband merk je er erg weinig van. Het is waar dat er in Spanje een veel hoger aantal keizersneden plaatsvinden dan in Nederland, maar er sterven dan ook veel minder kinderen tijdens of vlak na de geboorte. Persoonlijk vond ik de aanwezigheid van professionals tijdens zo’n grote ingreep als de geboorte van een kindje, een geruststellende ervaring, maar dat zegt niet dat dat voor iedereen het geval is. Mocht je in Spanje thuis willen bevallen, dan schijnt dat tegenwoordig wel te kunnen. Er is in Barcelona wel een ziekenhuis van de Seguridad Social dat erg meewerkt aan een zo natuurlijk mogelijke bevalling (zonder infuus, apparaten om je heen en ander soortige ingrepen zolang dit niet noodzakelijk is).